World Record in Pickled Jalapeño Eating Broken

How many whole pickled jalapeños do you think you could eat in a row? 7? 10? Try 275; that's how many chiles Pat "Deep Dish" Bertoletti ate to become the 2010 La Costeña Jalapeño Eating Champion last weekend in San Antonio, Texas. He beat runner-up Sonya "The Black Widow" Thomas by 1 jalapeño in a special double overtime individual challenge after they tied in the first round, with both of them beating the world record. Thomas and Bertoletti, as well as third place winner Erik "The Red" Denmark, are all professional eating competitors; fourth place went to Gary Klucken of Waco, who had the highest amateur standing with 73 jalapeños.
A few things: one, who knew eating champions had nicknames like professional wrestlers? Two, what kind of practice regimen do you have to have that enables you to eat 200 jalapeños more that your average bear? Three, WTF? Ponder these mysteries and more while you watch the video, below.

Microwave You Use It Every Day But Can You Make It Cook?

Tony Cenicola/The New York Times

Początek formularza

Dół formularza

By MARK BITTMAN

Published: April 2, 2008

FOR years, I hadn’t used my microwave for much besides reheating leftovers and softening ice cream. I make popcorn the real way, I steam my vegetables on the stovetop, and everyone knows a potato doesn’t really bake in a microwave.

Related

The Curious Cook: On Food and Zapping (April 2, 2008)

Steamed Chocolate Pudding(April 2, 2008)

South Indian Eggplant Curry(April 2, 2008)

Cauliflower With Tomatoes and Pimentón (April 2, 2008)

Times Topics: Microwave Ovens

Andrew Scrivani for The New York Times

READY THE SPOON Chocolate pudding made in a microwave oven can be served warm or cold.

Readers' Comments

"Even though it may rearrange my DNA and make me go blind, my microwave will be forever the workhorse of my kitchen."

Kitty, Florida

·         Read Full Comment »

But after all, the thing is sitting there, built into my wall. You have one, too, unless it broke and you haven’t replaced it (understandable but unusual). Shouldn’t you be using it for more than reheating coffee?

I thought so, and so I decided to revisit the microwave. The push came as I was hurriedly putting together appetizers for a dinner party. I’d decided to make a combination frittata and Spanish-style tortilla (impure, I know, but they’re close enough), and it occurred to me to nuke my medium-size waxy potatoes instead of parboiling them. A few minutes in the microwave, a few minutes’ resting, peeling, then quickly browning in olive oil; I went on from there. (You can see the results, read the recipe, and check out scores of readers’ comments about microwaves on my blog.)

This success inspired me to give the thing another shot. I called Barbara Kafka, who wrote the bible “Microwave Gourmet” (William Morrow, 1987), and has devoted a portion of her life to refining her technique ever since. What did she use her microwave for most, after a quarter century of experience and experiment?

“Vegetables,” she said, without hesitation. “Their color is better, their flavor is better, you have no water dripping, and there are studies that show they retain more vitamins.”

I don’t know about the vitamins (although Harold McGee makes the same point in his article today on the science of microwaving), but in other respects, she’s right.

For any vegetable you would parboil or steam, the microwave works as well or better, and is faster. Put the vegetable in a bowl with a tiny bit of water (or sometimes none), cover and zap. Asparagus: two minutes; artichokes (a revelation): six; cauliflower (try my cauliflower with tomatoes and pimentón): five; potatoes or beets: four; spinach: one or two; eggplant: we’ll get to that. Timing, though, is tricky, especially if you strictly follow an older recipe.

“I did my original work on a 700-watt oven, which is very low power by today’s standards,” Ms. Kafka said. If you have an old oven, you can use the old times. But your current oven is probably 1,100 watts or more, which is more than 50 percent more powerful; check the label to see the wattage. So, Ms. Kafka said: “Go slowly — you can always add, but you can’t take away.”

It’s the starting and stopping, the opening and closing, that can make microwaving annoying. But Ms. Kafka is right: if you err on the side of undercooking, you can’t go far wrong. So if you’re using an older recipe, start by cutting either the time or the power in half. Take notes; they will help you the next time you make a recipe from the same source.

One of the real beauties of the oven is that when the timer goes off, the thing stops heating. You can set your asparagus for two minutes and go for a walk; when you come back it’ll be “parboiled.” Try that on top of the stove!

I was starting to think the microwave needed a new name that would reflect the thing it does best. Something like “the whiz-bang steaming oven.” Reinvigorated and inspired, I reviewed the reader suggestions I’d asked for on Bitten.

Most, not surprisingly, were for vegetables. Some went farther afield, and these I pursued with mixed and mostly unconvincing results. Toasting nuts and spices: yes, but not easier than stovetop. Poaching or scrambling eggs: fast, but unreliable beyond belief. (I have never had a harder scrambled egg.) Melting butter or chocolate: yes, but if your timing is off, you’ll make a mess and possibly burn the chocolate. “Baked” apple: a nice snack.

The microwave does a fine job on rice, saving you a pot because you can do it in your serving dish, as long as you can figure out how to set your oven so that the water doesn’t boil over, meaning you have to wash the carousel. (One-and-a-half times as much water as rice, salt, plastic wrap with a vent slit cut in it, about 12 minutes at full power.) But risotto, no, at least not for me; all the stirring makes it more trouble than it’s worth. It’s the same for chicken stock, which I’d rather make by the gallon than by the quart, thank you.

My conclusion to that point was, if you can steam it, you can microwave it. But only with vegetables was the improvement clear.

The Healing Power of Cockroaches

July-August 2011

http://www.utne.com/Science-Technology/The-Healing-Power-Of-Cockroaches.aspx

by David DiSalvo, from Mental Floss

Image Gallery Science Pictures Limited / Photo Researchers, Inc.

The next time you step on a cockroach, think about this: The tiny brain you just crushed is loaded with so many antibacterial molecules that it makes prescription drugs look like sugar pills.  

For years, researchers have wondered how cockroaches manage to thrive, and now they finally have the answer. Scientists have identified nine antibiotic molecules in the brains of cockroaches and locusts that protect them from voracious, lethal bacteria. The implications of these findings cannot be overstated. Right now, even the most cutting-edge antibiotics can’t keep up with bacteria’s ability to constantly evolve and mutate.  

Consider our ongoing battle with MRSA—a type of bacteria that flourishes in hospitals, locker rooms, and playgrounds. When a human comes into contact with MRSA, the bacteria burrow into the skin, forming a welt. If the victim is lucky, the welt turns into a painful abscess, which can be drained. But sometimes, the bacteria burrow deeper into the body, driving their way through muscles, joints, bones, and vital organs. According to the Centers for Disease Control and Prevention (CDC), because scientists haven’t been able to develop a drug to treat this type of infection, in 2007 more people died from MRSA than from AIDS.  

Researchers at Britain’s University of Nottingham found that when MRSA is pitted against the antibiotics in a cockroach brain, the bacteria don’t stand a chance. The cockroach molecules wipe out 90 percent of MRSA bacteria on contact.  

And that’s not all. According to the CDC, six people infected with E. coli, associated with undercooked meat and dirty water, die each year from complications because our best meds are ineffective. But when a cockroach cocktail was used on E. coli in the lab, it knocked out the bacteria.  

There are many technical hurdles to overcome before cockroach brains are available at the local drugstore—isolating all the right molecules and decoding how they defeat bacteria, for example. In the meantime, if you see a cockroach scurrying across your floor, say a quick “thank you” before you squash it. Someday, one of those little buggers might save your life.

Erotic food art from Phillipines

Cutlery Tattoos Are the New Tribal

Forget cupcake tattoos (No, really, can we please?). Fetishizing dining apparatus, nothing says "I'm uber-serious about what I put in my mouth" more than a cutlery tattoo. While most folks eat with forks, knives, and spoons in their hands, these people eat with them on their hands. If you're thinking about getting a tattoo, nothing says "I'm hungry" like some silverware, right? Below, a gallery of inspiration, including some celebrities (ooooh, Top Chef's Michael Voltaggio!)

3 mity o mikrofalówce

Posądza się je o to, że przygotowywana w nich żywność może zaszkodzić zdrowiu. Niesłusznie! Poznaj 3 najpopularniejsze mity dotyczące kuchenek mikrofalowych.

Mikrofale to rodzaj promieniowania elektromagnetycznego o długości fali pomiędzy podczerwienią i falami ultrakrótkimi. Zaliczane są do fal radiowych. Są wszechobecne, bo docierają do Ziemi z przestrzeni kosmicznej jako tzw. reliktowe promieniowanie tła. Mikrofalówka to tylko jedno z licznych urządzeń, w których są wykorzystywane - emitują je np. radary i telefony komórkowe. To dzięki nim można korzystać z pilotów do sprzętu RTV, GPS-ów oraz sieci wi-fi obsługujących bezprzewodowo komputery. W kuchence mikrofalowej nie ma niczego niezwykłego czy tajemniczego - ani niebezpiecznego, jeśli tylko jest używana zgodnie z przeznaczeniem i instrukcją obsługi.


MIT nr 1: jedzenie w mikrofalówce ulega napromieniowaniu.
Nic podobnego! W kuchenkach mikrofalowych wykorzystuje się fale elektromagnetyczne o długości mierzonej w centymetrach, które nie działają jonizująco. W powietrzu przemieszczają się bez przeszkód, ale pochłaniają je cząsteczki wody - w efekcie powstaje ciepło. Tak właśnie działa mikrofalówka: podgrzewa jedzenie „od środka”. Pozwala to zaoszczędzić do 20 proc. energii.


MIT nr 2: pod wpływem mikrofal w żywności powstają szkodliwe związki.
Jest dokładnie na odwrót: przygotowywanie jedzenia w kuchence mikrofalowej zapobiega tworzeniu się szkodliwych związków, jakie powstają w żywności pod wpływem pieczenia i smażenia (np. węglowodorów aromatycznych i amin heterocyklicznych działających rakotwórczo.


MIT nr 3: mikrofalówka pozbawia jedzenie cennych odżywczo składników.
Niezależnie od tego, w jaki sposób podgrzewa się żywność, proces ten zubaża ja w niektóre wrażliwe na ciepło składniki, np. witaminy, przeciwutleniacze, kwasy omega. Im krócej jednak podgrzewa się potrawę oraz im mniej używa się przy tym wody, tym straty te są mniejsze. A to właśnie jest możliwe w kuchence mikrofalowej! Dlatego posiłki przygotowywane w „mikrofali” zwykle są zasobniejsze w ww. związki odżywcze

3 Fish to Avoid

I have long recommended fish as part of a healthy, anti-inflammatory diet. However, not all fish provide the same benefits, and some species should be limited or avoided altogether. I suggest minimizing your consumption of the following:


1.Large predatory fish. Shark, swordfish, tilefish, king mackerel and white (albacore) tuna may have high levels of mercury. Pregnant women and children are particularly vulnerable to the effects of contaminants, and should avoid these species.

2.Omega-6 rich fish. Farm-raised tilapia is one of the most highly consumed fish in America, yet it has very low levels of beneficial omega-3s and very high levels of potentially detrimental omega-6 fatty acids. Omega-6 fatty acids are pro-inflammatory, and inflammation is known to cause damage to blood vessels, the heart, lung and joint tissues, skin and the digestive tract.

3.Farmed salmon. Avoid farmed salmon (also called Atlantic salmon), which is what you typically find in supermarkets, restaurants and fish markets. While less expensive than wild salmon, farmed salmon has a less favorable ratio of omega-3 to omega-6 fats and may contain residues of antibiotics and other drugs used to treat diseases in fish farming pens. What's more, levels of PCBs and other contaminants in some farmed salmon have been found to be much higher than those found in wild salmon

We Włoszech odbyły się światowe targi pikantnej papryczki

Wyjątkowo pikantnie zrobiło się w mieście Rieti w środkowych Włoszech, gdzie zainaugurowane zostały światowe targi ostrej papryczki, zwanej po włosku peperoncino. Zaprezentowano tam 400 gatunków tego przysmaku z pięciu kontynentów.

Pierwsza edycja targów pod nazwą "Rieti Pikantne Serce" , odbywających się do niedzieli w Palazzo Papale, wywołała ogromne zainteresowanie mieszkańców i smakoszy, przybyłych z wielu rejonów Włoch. W czasie weekendu spodziewany jest prawdziwy najazd wielbicieli ostrej kuchni, a także restauratorów, kupców.

Przypomniano przy okazji historię tej przyprawy, odkrytej około 1500 roku w Gujanie, a także to, w jak różnych celach jest obecnie wykorzystywana. I tak na przykład we Włoszech funkcjonariusze straży miejskiej w niektórych miastach wyposażeni są w spraye z peperoncino. Przydają się one w przypadkach interwencji wobec agresywnych przestępców. Można je kupić również w celach obrony własnej. W Dniu Kobiet rozdawano je mieszkankom Mediolanu.

Ostra papryczka, zwłaszcza ta czerwona, to jeden z ważniejszych elementów włoskiej kuchni i składnik sosów, ale też znakomity dodatek do czekolady. Coraz popularniejsze są również lody czekoladowe z dodatkiem peperoncino

Cooking with Grapeseed Oil

While olive oil has more monounsaturated fats, grapeseed oil is still a useful addition to a healthy kitchen. Pressed from the tiny seeds of grapes, grapeseed oil is a good choice for salad dressings - it has a neutral taste, though some brands may have a slight grape flavor or aroma. It is also ideal for use as a cooking oil, especially for high-temperature cooking such as sautéing or stir-frying, since it can be heated to higher temperatures than canola oil before it starts to smoke. Try it out and see if you like it - store in a cool, dark place and don't buy more than you can use up in a month or so.

Kumin rzymski my love

Używam nazwy kumin, choć właściwsza byłaby kmin, rzymski lub indyjski. Ale kmin brzmi jak dorodny okaz kminku, a te dwie przyprawy, chociaż wyglądają tak samo, nie powinny być mylone


Historia

Kmin rzymski pochodzi z Azji Zachodniej i ma bardzo długą historię. Egipcjanie znali go już przed 5000 lat: znajdował się w piramidach. W kuchni greckiej i rzymskiej był bardzo ważną przyprawą, popularny również w Średniowieczu. Z tego okresu pochodzi określenie „kmin rzymski”. W czasach Karola Wielkiego był traktowany jako włoska odmiana kminku i uprawiany we wszystkich przyklasztornych ogrodach. Jednak próby te nie powiodły się, ponieważ kmin rzymski wymaga gorącego klimatu.

Dzisiaj uprawiany jest głównie w Indiach, Iranie, Indonezji, Chinach i krajach południowych basenu Morza Śródziemnego.

Smak

Kmin rzymski charakteryzuje się bardzo intensywnym aromatem, ma ostry, gorzki, ale także lekko słodki. Pomimo optycznego podobieństwa do kminku, w smaku jest zupełnie inny. Owoce zawierają do 4% olejku eterycznego.

Kmin rzymski w kuchni

• jako składnik mieszanek przypraw np. garam masala, panch phoron i curry

• do wielu indyjskich potraw, prażony w połączeniu z kolendrą

• do potraw kuchni północno-afrykańskiej, arabskiej i meksykańskiej

• do falafel i humus

• do pieczywa i innych wypieków

• jako składnik ostrej mieszanki curry, ragout, zup i sałatek

• do chili con carne

• do potraw z ryb, drobiu i wieprzowiny

• do kiełbas i serów

• do chutneys i dipów

Kmin rzymski należy stosować z umiarem ze względu na intensywny smak. Prażony kmin rzymski ma lekko orzechowy i mniej gorzki smak.

K U M I N E M pachną hinduskie restauracje i arabskie targi, niektóre hiszpańskie i portugalskie sosy, teksaskie chilli con carne i masa dań z Meksyku. Kuminem pachnie moja kuchnia, bo szukam nowych sposobów na buraki, ziemniaki, marchewkę i dynię. Najlepiej kupić całe nasiona, mielone szybciej wietrzeją. Czasami występują pod hinduską nazwą jeera. Po uprażeniu na suchej patelni uwolnią pełnię aromatu. Można je wtedy utrzeć w moździerzu. Zacznijmy od pomysłu najprostszego: oliwę mieszamy z kuminem, solą i pieprzem i taką przyprawą smarujemy pokrojone na ósemki ziemniaki przeznaczone do pieczenia. Do podstawowej przyprawy dodajemy utarty korzeń imbiru i kurkumę i traktujemy tym różyczki surowego kalafiora. Wstawiamy do piekarnika. Jeśli zastąpimy kurkumę brązowym cukrem, dodamy trochę chilli i sos sojowy, upaćkamy mieszanką kawałki dyni i upieczemy - otrzymamy efekt widoczny na zdjęciu. Według gustu dodając jeszcze czosnku, mielonej gorczycy, mielonej kolendry, słodkiej papryki, miodu, nasion kopru włoskiego, możemy doprawiać przeznaczoną do pieczenia marchewkę, cebulę, plastry bakłażanów. Kuminowe bakłażany będą dobre na gorąco, jako dodatek lub samodzielne danie, a także na zimno, z pokruszoną fetą i lekkim winegretem z octu winnego, oliwy i świeżej mięty.



Kolejny patent to baza smakowa do sosów lub zup przygotowywana w garnku. Na oliwie podsmażamy pokrojoną w kostkę cebulę i dodajemy przyprawy: kumin, czosnek, chilli, imbir, kurkumę, kolendrę. Jeśli w duszy nam gra warzywnie, to zamiast imbiru i kurkumy możemy dodać listek laurowy, pokrojoną w kostkę marchewkę i seler naciowy. Kiedy owionie nas cudowny zapach, wrzucamy do garnka puszkę pomidorów. Po krótkim gotowaniu powstanie zimowy sos. Jeżeli wstrzymamy się z pomidorami, to do bazy możemy dodać soczewicę, chwilę posmażyć, po czym zalać wodą, zagotować, zmniejszyć ogień i gotować, aż soczewica będzie miękka. Podobnie możemy postąpić z ciecierzycą, choć lepsza będzie wcześniej ugotowana. Ciecierzycy bardzo dobrze robi kiełbasa chorizo dodana do bazy. Doprawione fasolki możemy "związać" posiekanymi pomidorami z puszki lub zostawić bez sosu. Soczewica na zimno jest wspaniałą sałatką, można ją podać z grzybami z patelni albo z pieczoną dynią, albo z mieszanką zimowych sałat: frisee, cykorią i radicchio z pieczonymi orzechami. Jeżeli taką samą bazę smakową wykonamy nie w garnku, lecz na patelni, to w aromatycznej oliwie możemy podsmażyć wcześniej ugotowane ziemniaki lub ósemki buraków. Marchew i kalafior nie muszą być wcześniej ugotowane, wystarczy chwilę dłużej dusić je pod przykryciem. Wspaniałym dodatkiem do kuminowych gorących warzyw z patelni będzie sos z jogurtu ze świeżym ogórkiem, kolendrą, miętą i cytryną.



Przypomnę też mój stary przepis buraczany, który z kuminem zyskuje nową twarz. Na oliwie podsmażamy z nasionkami ósemki buraków, dodajemy sok z pomarańczy i cukier lub miód, gotujemy, aż gęsta glazura oblepi buraki (to działa też z marchewką).



Jeżeli przygotowujecie mięso, to kumin jest jak czosnek i pieprz - niezbędny! Najpierw suche marynaty: utłuczone na grubo ziarna kuminu, pieprzu, kolendry, trochę chilli i sól albo: kumin, kolendra, czosnek, oregano, pieprz, chilli i sól. Składniki mieszamy w misce, nacieramy tym mięso i smażymy. Schabowe w takiej przyprawie to nowa historia. Osoby bardziej zachowawcze mogą dodać mielony kumin do bułki tartej. Mokra marynata prócz powyższych składników zawiera jeszcze sos sojowy, miód lub brązowy cukier, oliwę, czasami sok pomarańczowy lub cytrynowy i skórkę. W takiej dobrze jest potrzymać wieprzowinę, wołowinę lub jagnięcinę przeznaczone na szaszłyki. Kurczak dobrze wychodzi marynowany w doprawionym jak wyżej jogurcie ze świeżym imbirem. Niezbędny jest dodatek kuminu, gdy przygotowujemy kofty, czyli pieczone lub grillowane orientalne wałeczki z mielonego mięsa. Do pełni smaku trzeba dodać czosnek, miętę i chilli. Uprażony i zmielony kumin nada smak zimnym sosom z jogurtu, majonezu lub ze śmietany. Komponować go można dowolnie: z czosnkiem, świeżą kolendrą, natką, miętą, szczypiorem, jalapen~ o, cytryną lub limonką i skórką limonkową. Sos może być podany do pieczonej papryki lub ryby. Zróbcie taki sos do sałatki ziemniaczanej - pół na pół jogurt z majonezem, z dodatkiem posiekanej czerwonej cebuli.