Mexican Food in the United States

When Americans speak about Mexican food, they are usually referring to Tex-Mex (or Cal-Mex) cooking, an extremely popular cuisine that spans the long border between the United States and Mexico. The food of the southwestern US state of New Mexico, and the dishes of many of the Native American peoples of the southwestern US, employ similar dish names to many Tex-Mex and some Mexican dishes, but use different flavorings and cooking techniques. An authentic Mexican restaurant, perhaps an expensive one in a major city, will usually go out of its way in its advertising to distance itself from Tex-Mex cuisine. A more informal restaurant may offer both types of food from the same menu.

Dishes like chili, fajitas, salsa, tortilla chips, corn chips, chimichangas, quesadillas, burritos, and nachos may be great food, but they are home grown American inventions. Even dishes that exist in Mexico like enchiladas, tacos, and tamales are cooked and served differently in the United States. True Mexican dishes are not cooked to be burning hot (with chiles) as are many of their relatives north of the border; chile sauce is a condiment in Mexico, to be added according to the taste of the diner.

American variants of Mexican cooking also add prodigious quantities of cheese, either shredded or melted, to nearly every dish, a practice rare in Mexico itself. The same heavy hand applies to the American use of sauces of all kinds. North of the border portions are larger, plates crammed with dishes that tend to run one into the other. In Mexico, the soft corn tortilla performs the function that bread on the table performs in the United States; it is a side starch. In the United States, tortillas, often fried up to a state of crispiness, become an ingredient in nearly every dish.

Of all dishes enjoyed on both sides of the border, guacamole may be the hardest to vary: a simple dip made from avocados, onions, chiles, spices and lime juice. Even here, Americans tend to mash the avocado into too mushy a paste, overdo the chiles, add too much cilantro or otherwise botch this Mexican classic. The Mexican chef will ideally prepare the guacamole using the traditional lava stone mortar and pestle called the molcajete, first grinding the chiles, onions and cilantro together with salt before gently folding in not mashing slices of the avocado, then adding lime juice or possibly a small dollop of diced tomato.

Associated with the Mexican state of Puebla, mole poblano sauce (usually called just mole sauce in the US, although the word mole,pronounced with a stress on the first syllable, refers to all Mexican sauces) is a mainstay of genuine Mexican cuisine that has never caught on with the American public. The sauce is created by grinding dried chiles, nuts, and spices (anise, sesame, cloves, coriander) which are then mixed with Mexican chocolate (a very sweet variety usually mixed with cinnamon). Mole poblano de guajolote, a recipe dating back several hundreds years, is turkey cooked in mole sauce, called by many the National Dish of Mexico. Mole poblano also goes well with chicken. The stuffed corn tortillas called enchiladas are also accented with mole poblano on occasion. Making mole poblano is a multi-step, complicated affair; the sauce is hence associated with special occasions, holidays and fine restaurants.

Puebla (the state just south of the Mexican capital) affects American food and drink consumption trends in two unusual ways. Chefs from Puebla populate the kitchens of top quality American restaurants and have a reputation for reliability and skill with all types of cuisine. The minor Mexican celebration of Cinco de Mayo, which commemorates the Mexican defeat of invading French forces at Puebla in 1862, has of late been blown out of proportion in the United States, where it has become (for non-Mexicans) a festive occasion for the consumption of Mexican-American food, Mexican beers (Corona is the most popular), and the Tequila cocktail called the Margarita. Many Americans erroneously believe the fifth of May to be Mexico's Independence Day.

Puebla may be a rich culinary region, but Mexico is a large country with a number of distinct food traditions. The border states to the north of the country share a beef and ranching heritage with Texas. The Veracruz area along the Gulf of Mexico is famous for seafood, as is the Pacific coast. The Yucatán and areas of southeastern Mexico feature spicy (and often pepper hot) chicken and vegetable dishes, as well as specialties the likes of Iguana (a large indigenous lizard), and pork pibil cooked in banana leaves and achiote sauce (made from crushed annatto seeds, which imparts a deep reddish-yellow color to the dishes). The southern state of Oaxaca is known for a refined cuisine that features complex moles that may have each several dozen ingredients.

All regions of Mexico treasure Pre-Hispanic ingredients that were commonly used by the Aztec, Maya and other native peoples before the Spanish arrived: chocolate, chile peppers, black beans, tomatoes, squash, and especially corn (among Mexico's many gifts to world agriculture). Most spices, however, are of Spanish or Arabic origin; the Spanish also introduced cattle, pigs, and other livestock, making for a true multi-cultural mix. Rice and coffee, both extremely popular in Mexico, are of Old World origin as well.

The brief French tenure in Mexico in the 1860s brought French cooking techniques, especially in baking, while Germans and Austrians founded nearly every one of Mexico many breweries, most of which export beer to the United States. The one country that has affected Mexican eating on only a small scale has been the United States; the influence is more the other way around. As with all Americanized cuisines Italian and Chinese come quickest to mind the American food buff can find authentic Mexican restaurants or retail food products with a little careful digging.

Understanding Heat in Cooking

OF all the ingredients in the kitchen, the most common is also the most mysterious.

It’s hard to measure and hard to control. It’s not a material like water or flour, to be added by the cup. In fact, it’s invisible.

It’s heat.

Every cook relies every day on the power of heat to transform food, but heat doesn’t always work in the way we might guess. And what we don’t know about it can end up burning us.

We waste huge amounts of gas or electricity, not to mention money and time, trying to get heat to do things it can’t do. Aiming to cook a roast or steak until it’s pink at the center, we routinely overcook the rest of it. Instead of a gentle simmer, we boil our stews and braises until they are tough and dry. Even if we do everything else right, we can undermine our best cooking if we let food cool on the way to the table — all because most of us don’t understand heat.

Heat is energy. It’s everywhere and it is always on the move, flowing out as it flows in. It roils the chemical innards of things, exciting their molecules to vibrate and crash into each other. When we add a lot of heat energy to foods, it agitates those innards enough to mix them up, destroy structures and create new ones. In doing so it transforms both texture and flavor.

There are, however, uncountable ways to misapply heat. In most cooking, we transfer energy from a heat source, something very hot and energetic, to relatively cold and inert foods. Our usual heat sources, gas flames and glowing coals and electrical elements, have temperatures well above 1,000 degrees Fahrenheit(537 C). Boiling water is around 212 degreesF (100 C).

Cooks typically heat food to somewhere between 120 degrees F(50C) (for fish and meats that we want to keep moist) and 400 degrees F(205 C) (for dry, crisp, flavorful brown crusts on breads, pastries, potatoes, or on fish and meats).

At the bottom of that range, a difference of just 5 or 10 degrees can mean the difference between juicy meat and dry, between a well-balanced cup of coffee or tea and a bitter, over-extracted one. And as every cook learns early on, it’s all too easy to burn the outside of a hamburger or a potato before the center is warm.

That’s the basic challenge: We’re often aiming a fire hose of heat at targets that can only absorb a slow trickle, and that will be ruined if they absorb a drop too much. Are you ever annoyed by pots that take forever to heat up, or frustrated by waiting for dry foods to soften? A kitchen that becomes hot enough to be a sauna? Big jumps in the utility bill when you do a lot of cooking? The problem, as you will notice if you pay more attention to your kitchen’s thermal landscape, even in terms of what you can feel, is how much heat escapes without ever getting into the food.

Among the major culprits here are inefficient appliances, a gas burner delivers only 35 to 40 percent of its heat energy to the pan; a standard electrical element conveys about 70 percent. Anyone thinking about kitchen renovation should know that induction cooktops, which generate heat directly within the pan itself, are around 90 percent efficient. They can out-cook big-B.T.U. gas burners, work faster, don’t heat up the whole kitchen, and are becoming more common in restaurant kitchens.

Maximizing the transfer of heat from burner to pot produces better food. In deep frying, the faster the burner can bring the oil temperature back up after the food is added, the quicker the food cooks and the less oil it absorbs. In boiling green vegetables, a fast recovery time means better retention of vibrant color and vitamins.

No matter how efficient an appliance is, the cook can help simply by covering pots and pans with their lids. Some of the heat that enters through the bottom of the pot exits through the top, but a lid prevents much of it from escaping into the air. This is especially true when you’re bringing a pot of water to the boil. With the lid on, it will start bubbling in as little as half the time. Turning water into steam takes a lot of energy, and every molecule that flies away from the water surface takes all that energy with it into the air. Prevent its escape, and the energy stays with the pot to heat the rest of the water.

Once a liquid starts to boil and is turning to steam throughout the pot — the bubbles of a boil are bubbles of water vapor — nearly all the energy from the burner is going into steam production. The temperature of the water itself remains steady at the boiling point, no matter how high the flame is underneath it. So turn the burner down. A gentle boil is just as hot as a furious one.

Cooking doesn’t get much more straightforward than boiling and steaming vegetables, grains, and the like. But sometimes it takes forever, which either delays dinner or results in crunchy beans and diners suffering for it later. And you can’t speed the process by raising the heat.

In fact it’s easy to save loads of time and energy and potential discomfort with grains, dry beans and lentils, and even pasta. But it requires a little thinking ahead. It turns out that the most time-consuming part of the process is not the movement of boiling heat to the center of each small bean or noodle, which takes only a few minutes, but the movement of moisture, which can take hours. Grains and dry legumes therefore cook much faster if they have been soaked. However heretical it may sound to soak dried pasta, doing so can cut its cooking time by two-thirds — and eliminates the problem of dry noodles getting stuck to each other as they slide into the pot.

The trickiest foods to heat just right are meats and fish. The problem is that we want to heat the center of the piece to 130 or 140 degrees F(55-60 C), but we often want a browned, tasty crust on the surface, and that requires 400 degrees(205 C).

It takes time for heat to move inward from the surface to the center, so the default method is to fry or grill or broil and hope that the browning time equals the heat-through time. Even if that math works out, the area between the center and surface will then range in temperature between 130 and 400 degrees(55-205 C). The meat will be overcooked everywhere but right at the center.

The solution is to cook with more than one level of heat. Start with very cold meat and very high heat to get the surface browned as quickly as possible with minimal cooking inside; then switch to very low heat to cook the interior gently and evenly, leaving it moist and tender.

On the grill, this means having high- and low-heat zones and moving the food from one to the other. On the stove top or in the oven, start at 450 or 500 degrees F(230-260 C), and then turn the heat down to around 250 F (120 C), ideally taking the food out until the pan or oven temperature has fallen significantly.

Another solution is to cook the food perfectly with low heat, let it cool some, and then flavor its surface with a brief blast of intense heat from a hot pan or even a gas torch. More and more restaurants are adopting this method, especially those that practice sous-vide cooking, in which food is sealed in a plastic bag, placed in a precisely controlled water bath and heated through at exactly the temperature that gives the desired doneness.

All these are two-step processes, but the same principle works for three steps or more. Rotisserie cooking alternates high and low heat many times: as the meat turns on the spit, each area of the surface is briefly exposed to high browning heat, then given time for that dose of energy to dissipate, part of it into the meat but part back out into the cool air. So the meat interior cooks through at a more moderate temperature. Similarly, steaks and chops cook more evenly on high grill heat — and faster as well — if you become a human rotisserie and turn them not once or twice but as often as you can stand to, even dozens of times, every 15 or 30 seconds.

Tough cuts of meat require longer cooking to dissolve their connective tissue, and stewing or slow braising in a low oven is a simple and popular method of doing so. But many recipes don’t give the best results, simply because they don’t take into account the vast difference between cooking with the lid on and off. Even in an oven set as low as 225 or 250 degrees F(110-120 C), if the pot is covered, the contents will reach the boil, and the meat will overcook and dry out.

Leave the lid ajar or off, and evaporation of the cooking liquid cools the pot and moderates the meat temperature, keeping it closer to 160 to 180 degrees F(70-80 C). This is hot enough to soften the connective tissue in a few hours without also driving out most of the meat’s moisture.

The challenge of heat management doesn’t end when you’ve cooked something to perfection. How often have you found that the dish that was perfect in the kitchen seems to have lost something by the time you sit down and take the first bite? That something certainly includes heat.

Heat knocks molecules at the surface of food into the air where we can sniff them, so it increases the aroma. Inside the food, agitated molecules make sauces more fluid and hot meat more tender. And the sensation of a food’s warmth is satisfying in itself. The moment hot food is put on a plate, its heat energy begins to flow out into the cooler surroundings. Aromas fade, sauces thicken, fats congeal.

So when you transfer heat’s handiwork from the kitchen to the table, take along some extra. Warm the plates to prolong the pleasure. And encourage everyone to sit down and eat it while it’s hot.

Nutria from rat like pest to delicacy,if you can’t beat them,eat them-Recipies

It’s another in a long line of scamps and scalawags, pirates and privateers who have profited in Louisiana while the state suffered.
This outsider is straining Louisiana’s traditional tolerance of scoundrels. Its gluttony is laying waste to the southern half of the state.
Previous troublemakers have been called dirty rats or even weasels. This new marauder is, in fact, a member of the rodent family. It’s a nutria: a nearsighted, ratlike South American import that for 60 years has been reproducing wildly and flourishing in the Louisiana wetlands, all the while eating all the vegetation it could get past its pronounced overbite.Nutria are large, web-footed rodents that are more agile in the water than on land. They live in burrows, or nests, never far from the water. Nutria may inhabit a riverbank or lakeshore, or dwell in the midst of wetlands. They are strong swimmers and can remain submerged for as long as five minutes.
Nutria (also called coypu) are varied eaters, most fond of aquatic plants and roots. They also feast on small creatures such as snails or mussels.
Nutria can be rather social animals and sometimes live in large colonies, reproducing prolifically.
Nutria - several million of them, officials estimate - are destroying the coastal wetlands that are crucial to Louisiana’s water-control efforts, vital to the fishing and trapping industries and home to scores of protected species.
Experts are stumped
Environmental and wildlife experts have for decades been stumped at how to rid the swamps and bayous of the creature, whose rampant feeding threatens to destroy a buffer zone for hurricanes sweeping in from the Gulf of Mexico.
Now the state is striking back. Officials with the Wildlife and Fisheries Department have begun a five-year program aimed at downsizing the nutria population and reclaiming denuded wetlands by tapping into what people in Louisiana do exceedingly well: eat.
Officials have recruited the state’s top chefs to create dishes to entice citizens to devour nutria. They hope they can saute, braise and fricassee their way out of this crisis.
Not much choice
They have tried other approaches, and they haven’t worked,they don’t have much choice at this point.
So far it’s been a tough sell. People here may be famous for their adventurous eating habits, but they appear to have drawn the nutritional line at nutria. Call it what you want, it still looks like a rat.
The environmental problem grew out of the ruthlessness of the nutria’s eating habits. It treats the Mississippi Delta as its personal salad bar. It feeds by paddling around a heavily vegetated marsh and seeks out the tender roots of aquatic plants, chewing its way up to the leaves, which it ignores. Biologists call the damaged sections “eat-outs.”
They eat only 10 percent of what they destroy,ninety percent of the plant floats away.
Replanting has been tried on a limited basis, with little success. Nutria follow behind, eating the tender shoots of the new plants. Even when they aren’t eating, nutria burrow into levees, causing them to collapse.
They are strong swimmers. Adults grow to about the size of a small beaver, propelling themselves with webbed back feet and steering with their rope-like tail. Their vegetarian diet provides little fuel, so nutrias must eat constantly.
When they aren’t eating, they have one other major interest. Nutria’s mating habits make rabbits seem standoffish. They begin breeding at six months and have three litters a year, with up to 13 offspring in each litter.
One natural population control in Louisiana is the alligator, which is happy to include nutria in its diet but is dormant four months a year.
Fur-industry plans failed
Louisiana’s nutria were brought from South America in the 1930s, but hopes of establishing a fur industry failed. At one point, officials estimated there were 20 million nutria in the state, but the current population may be half of that.
They have popped up elsewhere in the country - including Oregon’s Willamette Valley - but nowhere else on this scale.
Louisiana officials began the new nutria-control program, which got under way this year, as a response to the damage to what they conservatively estimate is 80,000 acres of coastal wetlands. Forty percent of the nation’s coastal wetlands lie in Louisiana, where 80 percent of the total national wetland loss occurs.
If the population is not controlled, thousands of acres of wetlands are in serious jeopardy.
If you can’t beat them,eat them
Officials would like nutria to join blackened redfish and alligator meat as part of Louisiana’s must-have cuisine. They are spending $2 million to develop a market for a meat that has been tested as highly lean, low in cholesterol and rich in protein.
The key to the program is to add incentive for nutria harvesting. The state will essentially subsidize the hunting and processing of nutria meat.
There is only one licensed nutria processor in the state, Tommy Stoddard of Hackberry. He says the animal is difficult to dress and takes a trained person five minutes to clean. He has processed about 5,000 pounds of nutria meat this year.Before there is a steady supply of meat, there must be a demand. That’s where chef Philippe Parola comes in. He directs the Louisiana Culinary Institute in Jackson and the man responsible for developing enticing nutria recipes.
At his restaurant he offers nutria fettuccine, marinated nutria salad, nutria “a l’orange, culotte de” nutria “a la moutarde” and, for the health conscious, heart-healthy crockpot nutria. Parola was dispatched to Japan in March to test the waters for the product. “Look, I am French, I know about eating odd things,” Parola said. “I would like to meet the chef who first went outside, picked up a snail, cooked it, put it on a table in front of someone and said, `This is snail. Eat it.’ ”
Enola Prudhomme, owner and chef at Prudhomme’s Cajun Cafe and the sister of the fabled Paul Prudhomme, has developed her own recipes. “It’s difficult to get, but I can sell it when I do have it. Mostly it’s the tourists who want it; they also want the alligator. It’s the `Louisiana experience,’ I guess.”
The chefs report that when they can lure anyone to try nutria, they like it. The tender meat tastes like rabbit, it is said. But it’s getting anyone to take the first bite that’s difficult.

Looks like a well-fed rat
It’s also a rat issue. Because nutria is so well known in Louisiana, people are familiar with what they look like. Naturalists may say they are closely related to the guinea pig, but to the untrained eye, a nutria looks like a well-fed rat.
That’s why Lousiana officials have high hopes for the foreign market. People will never see the nutria, just the processed meat.
State officials dream of a time in the not-so-distant future when, all over the world, it will be common to hear: “Nutria? Very good. How about a nice chardonnay to go with it?
Heart Healthy Crock Pot Nutria
2 hind saddle portions of nutria meat
1 tomato, cut in big wedges
2 carrots, sliced thin
1/2 cup white wine
2 teaspoons chopped garlic
1 cup demi glace (optional)
1 small onion, sliced thin
2 potatoes, sliced thin
Brussel sprouts
1 cup water
salt and pepper to taste
Layer onion, tomato, potatoes, carrots and Brussel sprouts in crock pot. Season nutria with salt, pepper and garlic to taste and place nutria over vegetables. Add wine and water, set crock pot on low and let cook until meat is tender. Cook for approximately 4 to 6 hours. Garnish with vegetables and demi glace (4 servings)
Nutria Hind Saddle with Mustard Sauce
2 hind saddles of nutria
2 tablespoons Dijon mustard
1/3 cup chopped celery
1/3 cup chopped onion
2 tablespoons vegetable oil
1/3 cup chopped carrots
3 teaspoon Tony Chachere's seasoning
1/2 teaspoon crushed rosemary
1 cup white wine
1 cup water
Place oil, celery, onions and carrots in a pan; set aside. Rub each hind saddle with one teaspoon Tony Chachere's seasoning, two tablespoons Dijon mustard and 1 1/2 teaspoons rosemary. Place hind saddles on top of other ingredients in the pan. Place uncovered in a 350 degree oven for 15 minutes.
Remove from oven and add one cup white wine with water to the pan to a depth of 1/4 inch. Cover pan with plastic wrap, then cover again with aluminum foil. Place back in the oven for 45 minutes to an hour. (Until well done). Use drippings for sauce. Serves 4
Ragondin a l'Orange
2 hind saddle portions nutria meat
1/2 cup brown sugar
1 cup orange juice
2 tablespoons vegetable oil
2 cups white wine
1 tablespoon Soya sauce
orange zest, minced
salt and pepper to taste
Mire Poix:
1/3 cup chopped celery
1/3 cup chopped carrots
1/3 cup chopped onion
Bouquet Garni:
1 bunch fresh thyme
1 bunch parsley
bay leaves
Place oil, mire poix and bouquet garni in a pan; set aside. Rub each hind saddle with brown sugar and salt and pepper to taste. Place saddles on top of other ingredients in pan. Place, uncovered, in a 350-degree oven for 15 minutes.
Remove from oven and deglaze with white wine, Soya sauce and orange juice. Cover pan with plastic wrap, then cover again with aluminum foil. Place back into oven for 45 minutes to one hour until meat is tender. Break meat off bones. Place on plate then garnish with vegetables, sauce from pan drippings and orange zest. Makes 4 servings.
Nutria Fettuccini
Mire Poix:
1 chopped onion
1 chopped carrot
1 chopped celery stick
2 cloves garlic
Bouquet Garni:
1 whole clove
1/2 bunch parsley
4 black peppercorns
Pasta:
2 lbs. cooked fettuccini
3 mushrooms, sliced
1 clove garlic
fresh spinach to taste
1 tablespoons sun-dried tomatoes, minced
2 tablespoons olive oil
parmesan cheese to taste
1 red bell pepper, minced
Nutria
1 hind saddle nutria
2 quarts cold water
1 cup red wine
salt and pepper to taste
1 teaspoon red wine vinegar
1 teaspoon Louisiana hot sauce
Bring water, seasonings, mire poix and bouquet garni to a boil. Add nutria meat and simmer for 1 hour or until tender. Remove meat and break meat off bones. Discard any gristle or silver skin.
With olive oil sauté garlic, sun-dried tomatoes, mushrooms, bell peppers and spinach for 3 to 4 minutes. Then add nutria meat and sauté for 3 minutes until hot. Add fettuccini, sauté and serve, topped with parmesan. Makes 4 servings.
SMOTHERED NUTRIA
Makes 4 Servings
2 tablespoons vegetable oil
1-3 pound nutria, cut in serving pieces
2 tablespoons Enola's Secret Seasoning + 2 teaspoons
2 cups finely chopped onion
1 cup finely chopped green bell pepper
1 tablespoon flour
1 teaspoon salt (opt.)
3 3/4 cups chicken stock or broth
In a heavy 5-quart pot on high heat, add oil, heat until very hot. Sprinkle seasoning on meat; stir well. Add meat to pot, brown on all sides. Cook and stir 10 minutes. Add onion, bell pepper and flour, cook and stir 10 minutes. Add salt and chicken stock to pot cook and stir occasionally, (about 15 minutes) scraping the bottom of pot to remove all the goodness. Serve over hot cooked rice, pasta or cream potatoes.

Crusher Reggie Lisowski most famous Polish wrestler in USA

Reggie Lisowski began his pro wrestling career in 1949 at the Paris Ballroom, located at 12th and Mitchell streets on Milwaukee's south side. According to legend, he wrestled for several years by night while working stints as a brick-layer and factory worker by day. Matches he fought during those years at Chicago's Rainbo Arena eventually caught the eye of big-time promoter Fred Kohler, who snatched Lisowski up from relative obscurity, aired some of his bouts on the Dumont TV network, and sent him on the road. It was just the beginning of a long and illustrious career that would see Lisowski become one of America's premier wrestlers and box office draws.
Initially, Lisowski worked as a dark-haired "babyface," an all-American type who entered the ring wearing a star-spangled jacket. But by the mid-1950's, Reggie had transformed himself into a beefier, bleached-blonde rule-breaker, and together with Art Neilson and later Stan Holek (who wrestled as Reggie's "brother" Stan Lisowski), had become one of the nation's most despised villains.

For the better part of seven years, Reggie was co-holder of the National Wrestling Alliance World's Tag Team Championship (with Art Neilson and Stan Lisowski), the NWA United States Tag Team Championship (Stan Lisowski), and the Canadian Open Tag Team Championship (Stan Lisowski and reportedly Yukon Eric).

However, in the fall of 1959, after many classic battles with such tandems as Verne Gagne and Wilbur Snyder, Dick the Bruiser and Hans Schmidt, the Brunettis, the Shires, the Gallaghers, and the Russian Volkoffs among many others, Lisowski all but abandoned his tag team days in favor of a career in singles competition. Gone, too, were the long blonde locks and punkish demeaner that had defined Reggie's ring persona, replaced by a crewcut, a tough-guy image, and a new moniker: "Crusher" Lisowski. As Crusher Lisowski, Reggie enjoyed great success, appearing in Canada, Texas, and the east coast. But he always found his way back to the Midwest, where he would become a wrestling legend.

In 1963, Crusher Lisowski, often referred to now as "The Crusher" or simply "Crusher," twice defeated Verne Gagne to claim the American Wrestling Association (AWA) World's Heavyweight Championship. Though his reigns were short, he captured the title for a third time in 1966 from the man who eventually would become his arch-rival, Maurice "Mad Dog" Vachon.

The Crusher also re-established himself as a great tag team wrestler, this time with Dick "The Bruiser" Afflis at his side. The look-alike tandem, claiming to be cousins, became the most successful team in AWA history, winning the association's revered World's Tag Team Championship an unprecedented five times while drawing huge crowds and gates wherever they appeared.

Matched against the likes of the treacherous Kalmikoff Brothers and the upstart team of "Pretty Boy" Larry Hennig and "Handsome" Harley Race, both The Crusher and The Bruiser found themselves being cheered instead of booed. Although neither "cousin" had mended his ways and still preferred their hard-hitting barroom-brawling style, the promotion took advantage of the situation and began matching them against opponents who were hated even more than they had been. Although The Crusher himself maintained a villainous persona during appearances in the World Wide Westling Federation (WWWF) and in the St. Louis-Kansas City area, for all intents and purposes his days as a monster heel were over.

Through the late 1960s, The Crusher's popularity continued to rise and by the early '70s, after a 4 month absence from the ring due to injury, many of his main event matches were selling out at their respective venues, sometimes a week or two in advance. He became particularly popular in his hometown of Milwaukee where, despite a lack of official recognition, he became one of the city's most famous exports as well as a genuine folk hero. And while it was true that Verne Gagne was the reigning heavyweight champion during this time, it was The Crusher who became the man to beat. Ivan Koloff, Dusty Rhodes, Superstar Graham, Shozo Kobayashi and many other international stars fell victim to the might of The Crusher.

Several times during the '70s The Crusher reunited with Dick the Bruiser, teaming with him in the AWA as well as for Bruiser's own Indiana-based World Wrestling Association (WWA). He also surfaced unexpectedly in National Wrestling Alliance (NWA) stronghold Georgia, capturing that state's tag team championship with Tommy "Wildfire" Rich. While The Crusher enjoyed great popularity in the Peach State, he soon journeyed back to the AWA, where he spent the next year and a half.

The Crusher unofficially retired in July of 1981 after supposedly suffering nerve damage in his right arm during in a match with 450-pound Jerry Blackwell. However, according to The Crusher, he spent the next two and a half years quietly rehabilitating the arm until he had regained back most of the strength. Then in December 1983, after Hulk Hogan suddenly departed the AWA for the expansionist World Wrestling Federation (WWF), it was The Crusher who was called upon to fill Hogan's shoes.

By 1985, The Crusher, though still in great shape at nearly 60 years old, was slowing considerably. The AWA, beginning to lose ground to the flash and dash WWF, began a youth movement and abandoned its most durable, reliable, and beloved performer.

Ironically, the WWF was more than happy to use The Crusher on their shows, especially in cities where the fans were familiar with him from his AWA days. The Crusher wrestled for the WWF sparingly for several years, finally competing in his last match in 1989, 40 years after his amazing career had begun. 1

PRAWDZIWY POCZĄTEK NOWEGO ROKU

TO JEST ZIMOWEGO PRZESILENIA (SOLSTYCJUM),

KTÓRE WYPADA - 22 GRUDNIA O GODZ. 6.58 (CZASU WARSZAWSKIEGO)

21-22 grudnia-aż do 6 stycznia - Gody, Kres, Stado, Kolęda. Przesilenie zimowe. Najdłuższa noc w roku, ale po niej dzień znów zaczyna się wydłużać. Wróżono pomyślność w nadchodzącym roku, grupy w rytualnych przebraniach obchodziły wszystkie domy śpiewając kolędy i zbierając zapłatę w naturaliach, całowano się pod podłaźnicą i jemiołą, spożywano 13 potraw, dbając jednocześnie o dodatkowe nakrycie dla zmarłych przodków (wiele z tych zwyczajów przetrwało do dziś).

Godowe Święto, Szczodre Gody, Święto Zimowego Staniasłońca - pradawne święto Słowian, przypadajace na okolice przesilenia zimowego (21-22 grudnia). Obchodzone przez wszystkie współczesne grupy rodzimowiercze w Polsce (gdyż jest jednym z czterech głównych świąt solarnych).

Oryginalnie święto trwało kilka lub kilkanaście dni. Przez słowiańskich rodzimowierców (zarówno w przeszłości jak i obecnie) uznawane jest za początek nie tylko nowego roku słonecznego, ale też liturgicznego oraz wegetacyjnego. Zwycięstwo światła nad ciemnością symbolizuje moment, w którym zaczyna przybywać najkrótszego (jak dotąd) dnia w roku, a najdłuższej nocy ubywać. Przynosząc ludziom nadzieję, napawając radością i optymizmem, Swaróg - Słońce znów zaczyna odzyskiwać panowanie nad światem. Stary cykl się zamyka - odchodzi stary rok (Stare Słońce umiera), a nowy rozpoczyna się - rodzi się (lub odradza) Nowe (młode) Słońce.

W mowie dawnych Słowian słowo "god" oznaczało "rok". Oryginalnie nazwą "gody" określano czas przejściowy pomiędzy starym i nowym rokiem (czas "styku" starego i nowego godu - stąd nazwa miesiąca "styczeń"). Wszystkie ludy indoeuropejskie (i nie tylko) posiadają mity o narodzinach (odrodzeniu) Słońca (lub odpowiadającego mu Boga). Czas tego odrodzenia archetypowo zawsze przypada na okres końca grudnia, okolice przesilenia zimowego (co jest zrozumiałe, gdy weźmie się pod uwagę mitotwórczą siłę wielowiekowych obserwacji "odradzającego się" w tym czasie na niebie słońca, które we wszystkich kulturach tradycyjnych utożsamiane było z odpowiednimi bóstwami). Na okres przesilenia zimowego przypadały przykładowo największe święta pogańskiego Rzymu (Sol Invictus, Saturnalia gdzie obżarstwo i seks orgie były na porządku dziennym).

Staropolską nazwą świąt Bożego Narodzenia były właśnie "Gody". Taka nazwa do dzisiejszego dnia funkcjonuje jeszcze w polskim folklorze oraz w języku czeskim ("Štědré Hody") i łużyckim. W Polsce nazwy "Gody" inteligencja przestała używać w osiemnastym wieku, termin pozostał jednak wciąż żywy wśród ludu. Przetrwał w wielu znanych do dzisiaj przysłowiach (w swojej Księdze Przysłów Adalberg podaje tradycyjne 23 przysłowia dotyczące Godów).

Terminem "Gody" określano czas od dzisiejszego Bożego Narodzenia do święta Trzech Króli. Wszystkie wieczory pomiędzy tymi świętami nazywano "świętymi", co jest pozostałością po rozciągniętych w czasie oryginalnych Szczodrych Godach ("szczodrych wieczorach"). Podczas trwania Godów zaprzestawano wszelkiej pracy fizycznej i spędzano czas na wzajemnych odwiedzinach, przyjmowaniu gości, obdarowywaniu się prezentami i śpiewaniu tradycyjnych, starych pieśni. Duchowieństwo chrześcijańskie, nie mogąc wyplenić tych zwyczajów wśród prostego ludu (który w sprawach obyczaju i tradycji jest zawsze bardzo konserwatywny), umiejętnie zmieniło ich znaczenie zastępując je jasełkami i śpiewaniem kolęd o narodzeniu Chrystusa (co lud przyjął łatwo, gdyż postać Chrystusa zastąpiła w prostej mentalności boga-Słońce, którego narodziny lud świętował w czasie Godów od wieków).

Czas Szczodrych Godów jest czasem przejściowym - pod wieloma względami. Jest to czas śmierci starego słońca i narodzin młodego, końca poprzedniego roku i początku nowego. Gody obchodzone były w sposób wesoły - czas spędzano na ucztach, zabawach i radowaniu się (symbolika nadziei na rychły powrót ciepłych dni i koniec bardzo trudnej dla ludu zimy - koniec czasu śmierci, rozpoczęcie czasu obrastania nowego Słońca w siłę). Stąd przesunięcie pola semantycznego terminu "gody" do dzisiejszej terminologii, w której słowa "gody", "godowanie", "godny" oznaczają bogate uczty i biesiady (w szczególności weselne) i doniosłą (echo sakralności) wspaniałość.

Staropolskim terminem "Szczodry Wieczór" określano wieczór przed dniem święta Trzech Króli. Tradycją tego wieczoru było rozdawanie (początkowo tylko dzieciom i krewnym) upominków i tradycyjnych pierogów zwanych "szczodrakami". Zwyczaj ten dzisiaj przerodził się w tradycję obdarowywania prezentami bliskich w Wigilię. Szczodry wieczór kończył wspomniany wyżej czas "świętych wieczorów" (od Bożego Narodzenia do Trzech Króli).

U Słowian przesilenie zimowe poświęcone było także duszom zmarłych przodków. By dusze zmarłych mogły się ogrzać palono na cmentarzach ogniska i organizowano rytualne uczty (z którymi w późniejszym okresie przeniesiono się do domostw). Był to też szczególny czas na odprawianie wróżb mogących przewidzieć przebieg przyszłego roku np. pogodę i przyszłoroczne zbiory. W pewnych regionach (głównie na Śląsku) w okresie tym praktykowano zwyczaj stawiania w kącie izby ostatniego zżętego snopa żyta. Był on zazwyczaj dekorowany suszonymi owocami (najczęściej jabłkami) oraz orzechami, zaś po święcie pieczołowicie przechowywany aż do wiosny. To właśnie z nasion pochodzących z kłosów tegoż snopa należało bowiem rozpocząć przyszłoroczny siew.

Innym zwyczajem była kultywowana szczególnie w południowej Polsce (na Podhalu, Pogórzu, Ziemi Sądeckiej i Krakowskiej oraz ponownie na Śląsku) tzw. podłaźniczka – udekorowana gałąź jodły, świerku lub sosny wieszana pod sufitem. Powszechne było też ścielenie słomy lub siana pod nakryciem stołu… Wszystko to czyniono dla zapewnienia przyszłorocznego urodzaju. Na przełomie XVIII i XIX wieku tradycję dekorowania snopa żyta niemal całkowicie zastąpił przybyły z Niemiec zwyczaj dekorowania choinki (która to ostatecznie, stała się niejako symbolem innego święta jakim jest chrześcijańskie Boże Narodzenie). Wiele pierwotnych słowiańskich zabiegów magicznym (w tym np. wspomniane już ścielenie słomy lub siana pod obrusem) nadal powszechnie jednak praktykowana jest w wielu domach po dziś dzień, choć z czasem nadano im chrześcijański wydźwięk i interpretację - również wyraz "kolęda" pierwotnie oznaczał radosną pieśń noworoczną, śpiewaną podczas odwiedzania znajomych gospodarzy w noc przesilenia zimowego (inna etymologia wiąże słowo "kolęda" z przeniknięciem na obszar słowiańszczyzny łacińskiego słowa calendae, którym określano początek nowego roku - taka interpretacja jest zgodna z przytoczonym w poprzednich akapitach etymologii nazwy "Gody").

Powiązań "Bożego Narodzenia" ze Świętem Godowym na terenie Polski jest zresztą znacznie więcej. Chrześcijanie obchodzą dzień narodzin swojego zbawiciela 25 grudnia, choć jeszcze w III wieku obchodzono go 6 stycznia - dopiero w okresie późniejszym pojawiła się data 25 grudnia (pierwszy raz wzmiankowana w 336 roku). Przyczyniło się do tego obchodzone wówczas w Rzymie, również pogańskie święto przesilenia zimowego poświęcone rzymskiemu bogu słońca Sol Invictus (Słońcu Niezwyciężonemu). Cesarz Konstantyn, po przyjęciu wiary chrześcijańskiej przyjął termin święta pogańskiego na święto chrześcijańskie (co z resztą w analogiczny sposób uczyniono przyjmując symbolikę krzyża).

Ważnym elementem pradawnych Szczodrych Godów było rytualne obchodzenie domów z figurą symbolizującą nowonarodzone (w dzień przesilenia) Słońce. Zwyczaj ten zmieszał się z mitologią chrześcijańską, dając różne wersje przypowieści zwiastowania gwiazdą betlejemską, zwyczaj wyglądania pierwszej gwiazdy, a także bardzo ważny atrybut obchodzących domy kolędników – gwiazdę.

Boże Narodzenie i inne Nieświęte święta

Boże Narodzenie to najważniejsze święto zglobalizowanego świata. Grubawy Coca-Claus w krótkim czerwonym kubraku już od lat 30. ubiegłego stulecia wypiera Świętego Mikołaja. Teraz dzieje się to w Polsce.

Jeżeli globalizacja ma swoje święto, to jest nim - czy nam się to podoba, czy nie - Boże Narodzenie. Dzwoneczki, choinki, renifery i promocje w sklepach, bożonarodzeniowe reklamy, piosenki oraz filmy (np. "Ekspres Polarny") coraz większej liczbie mieszkańców Ziemi przypominają, że zbliżają się święta. Przebierańcy w czerwonych płaszczach pojawiają się już nawet w Pekinie czy Tokio, gdzie chrześcijanie stanowią egzotyczną mniejszość. Takie zglobalizowane Boże Narodzenie nie jest już świętem religijnym.

Jak Coca-Cola przebrała Mikołaja

Zwyczaj dawania prezentów narodził się w Europie u schyłku średniowiecza dzięki legendzie św. Mikołaja, biskupa Mirry z IV wieku n.e. Jako Sinterklaas, czyli bohater ludowej legendy przywiezionej przez Holendrów, św. Mikołaj urzekł mieszkańców Nowego Świata i został Santa Clausem. W 1809 roku Washington Irving opisywał w powieści "Historia Nowego Jorku" latającego na pegazie staruszka, który zakrada się do domów przez kominy, żeby zostawiać prezenty dla dzieci.

Pegaza z czasem zastąpiły sanie i ósemka reniferów, a popkulturowa ikona Mikołaja nabrała kształtu w latach 20. XX wieku, gdy amerykańska gospodarka przeżywała boom. To wtedy święta Bożego Narodzenia wpisały się na stałe do handlowego kalendarza - dzięki zwyczajowi kupowania prezentów grudzień stawał się miesiącem największych obrotów.

Ostateczny szlif pop-Mikołajowi nadał producent leczniczego - rzekomo - specyfiku dla dorosłych, coca-coli.

Odnotowawszy spadek zysków, firma stwierdziła, że preparat należy reklamować jako lek dla całej rodziny. Najskuteczniej wyraził tę ideę grafik Haddon Sundblom, rysując w 1931 roku jowialnego Santa Clausa z podarkiem w dłoni - butelką napoju. To Sundblom utrwalił jego wizerunek bez oznak biskupiej godności, z długą brodą, opasłym brzuchem i ludzką posturą (wcześniej Mikołaj bywał karłem). Takiego "Coca-Clausa" Sundblom rysował przez następne 30 lat, a ikona powielana przez miliony reklam i butelek utrwaliła się w niezliczonych filmach, serialach i komiksach. Dzięki nim podbija glob.

Coca-Claus zaczął wypierać dotychczasowe wyobrażenia świętego także w Polsce. Uzbrojony w pastorał św. Mikołaj dał za czasów PRL skuteczny odpór Dziadkowi Mrozowi z ZSRR, ale dziś coraz widoczniej przegrywa pojedynek z krzyczącym "Ho, ho, ho!" super-Mikołajem, którego bezkrytycznie przejęła rodzima reklama.

Dzięki niej niedługo uznamy pewnie za swoich także przyjaciół globalnego Mikołaja - takich jak renifer Rudolf Czerwononosy, którego wymyślił w 1939 r. Robert May dla sieci handlowej Montgomery Ward. Rudolf był bohaterem książeczki, którą sieć rozpowszechniała wśród klientów, a został gwiazdą, gdy dziesięć lat później nagrano o nim piosenkę. Dziś "Rudolph the Red-Nosed Reindeer" to w USA najpopularniejsza "kolęda" obok "White Christmas" Binga Crosby'ego.

O wyższości świąt Bożego Narodzenia

Wydaje się, że to zwyczaj dawania prezentów przesądził o zwycięstwie Bożego Narodzenia w walce z "konkurentem" - Wielkanocą. W promowaniu Bożego Narodzenia zaczęli mieć interes producenci prezentów, ozdób świątecznych itd. Dzięki reklamie systematycznie podkreślali znaczenie święta i tak narodziło się "szaleństwo świątecznych zakupów", czyli "nowa świecka tradycja", którą zaakceptować mógł każdy. Pomogła stała data - 25 grudnia, ułatwiająca planowanie cyklu produkcji i sprzedaży (Wielkanoc to święto ruchome).

Wielkanoc, uznawana za najważniejsze święto chrześcijańskie, jest dużo trudniejsza do przełknięcia przez biznes czy popkulturę. W Polsce ciekawą próbą przekazania jej sensu do kultury popularnej była decyzja dystrybutora filmu "Pasja", który wyznaczył datę premiery właśnie na Wielkanoc. Mimo to dziś wielu Polaków zamiast rozmyślać nad Zmartwychwstaniem, woli w tym czasie pojechać na tropikalną wycieczkę.
Zmierzch kolędników?

Od 1989 roku straciło na znaczeniu wiele świąt, które nie odnalazły swego sensu w rynkowej gospodarce. Dzień Kobiet 8 marca jest passé, bo przypomina o nierównym statusie płci (od paru lat reanimują je feministki, organizując swoje manify). W pochody pierwszomajowe bawi się już chyba tylko radykalny działacz lewicowy Piotr Ikonowicz. Niszowa stała się na powrót górnicza Barbórka, a nikt nie świętuje 22 lipca - w PRL głównego państwowego święta.

Błyskawicznie przyjęły się za to - niemal nieznane przed 1989 rokiem - walentynki, czyli dzień zakochanych. To także święto globalne, a zarazem gotowy przepis na interes. Wycieczka do kina, kolacja, kartka, kwiaty, prezent itd. - gdyby nie święto, niekoniecznie wydalibyśmy pieniądze. Dzięki walentynkom zrobimy to na pewno, i to w ściśle określonym i znanym wiele miesięcy naprzód czasie. A czas to pieniądz.

Bardzo ciekawa walka toczy się między Zaduszkami a Halloween. Te pierwsze mają w naszej kulturze długą tradycję, ale pokolenie najmłodsze, które od 1989 roku może zachwycać się filmami i opowieściami grozy, gotowe jest zaakceptować Halloween - również święto globalne. W listopadzie do mojego mieszkania na poznańskim Piątkowie zapukały dzieci przebrane za zjawy i upiory. Krzyknęły: "He-lo-łin" (bo nie ma jeszcze sensownego odpowiednika angielskiego "trick or treat!"). Potem podsunęły koszyk wypełniony nielicznymi łakociami i monetami.

Rezerwaty PRL,polskie absurdy,bezsens

Żebranie o drobne w sklepie
Wszędzie w Polsce kiedy płacę za coś,zawsze pytają się o drobne,pytam się dlaczego ? mówią że nie mają,proponuje żeby poszli do banku rozmienić na drobne,zaraz potem twierdzą że mają tyle klientów ,że nie mają czasu pójść do banku,co za bzdura jeśli, ja jeden stoje tylko w kolejce.Byłem w ponad 30 różnych krajach biednych i bogatych,ale nigdy nie żebrano od mnie w sklepie mnie o drobne.Kiedyś facet co prowadzi sklep Ruch na Gwarnej powiedział mi że wszystkie drobne ludzie wydają na Wielką Orkiestrę Społecznej Pomocy i dlatego przez cały rok niema drobnych,a co Wielka Orkiestra robi z tymi drobnymi ? Przetapia je na sztaby metalu ? Myślę że jest to jakiś Polski odruch Pawłowa.
Próbka żywności prze zakupem
Jestem w sklepie Społem Oś Bolesława Śmiałego w pawilonie 104 ,pytam się czy winogrona są bez pestek,pani mówi że tak.Nie wierząc jej pytam się jej czy mogę spróbować jedno,komentuje to tak,że jeśli każdy by chciał spróbować coś przed zakupem to sklep by zbankrutował,taka sama sytuacja z wędlinami.Potem kiedy babsztyl mnie nie widzi próbuje winogrono i faktycznie ma pestki.
Nieświeże ryby drogie ryby
Kuchnie Świata,Stary Browar Poznań -Dostawa schłodzonego tuńczyka w środę rano. sprzedawany w cenie 84zł /kg,w piątek byłem tam i pytałem się dlaczego cena nie została obniżona,miła pani poinformowała mnie że polityka cenowa firmy zezwala na 50 % zniżkę dopiero w niedzielę.Po 2 dniach ryba zaczyna śmierdzieć a co po 4 dniach ? W Singaporze gdzie ostatnio byłem świeża ryba jest już przeceniona o 30 % o 20.00 , dwie godziny przed zamknięciem sklepu.
Tesco-Zepsute gnijące warzywa i owoce
Tesco-Zepsute gnijące warzywa i owoce są tam sprzedawane po obniżonej cenie zaraz obok świeżych,wszędzie indziej nawet w Polsce w innych sklepach nie robią tego,prawdopodobnie wydawają je za darmo,lub wyrzucają,
Degustacja ale brak towaru do sprzedaży
W tym samym dniu byłem w Almie w j.w ,tam miła pani częstowała wszystkich ,jak również mnie francuskimi wędlinami,na mój komentarz gdzie je można kupić ? Powiedziała że nie można ponieważ hurtownik nie przysłał towaru.
Zara-Buty nie ma łyżek do nich bo klienci ukradli,eksponowane w miejscu gdzie tylko mały pies może je zauważyć
Dziś kupiłem buty z Zara w Poznań Plaza,kiedy spytałem o łyżkę do butów po 2 minutach szukania,powiedział mi że wszystkie łyżki ukradli klienci sklepu i ich niema.Wtedy ja mu powiedziałem że jeśli klienci wzieli firmowe łyżki do butów z nazwą Zara , że jest to świetna reklama sklepu,a po za tym,to jest jego wina że zapomniał zamówić nowe łyżki do butów.Buty były również zakryte na dolnej części stołu 3 cm od podłogi,a na górze blatu były rozłożone spodnie,na moją uwagę że buty powinny być lepiej eksponowane,bo teraz one są widoczne tylko dla jamników lub innych małych psów,skomentował to zdaniem, a może zawiesić je z sufitu?
Pralka
Chcę kupić pralkę ? Dwa tygodnie temu przeczytałem na forum że najlepsze są Samsung,wchodzę na stronę Samsung pl,nie ma tam listy dilerów pralek Samsunga,tylko trzeba wypełnić formularz,po prawidłowym wypełnieniu,nie mogę go wysłać bo cały czas formularz pyta się o numer telefonu,który zresztą podałem,zfustrowany piszę emaila do działu obsługi dilerów z tym samym pytaniem,do dziś bez odpowiedzi.Telefoniczna obsługa klienta ma też zły numer telefonu.
Telefon GSM Samsunga-co z tą pamięcią ?
Ostatnio kupiłem najnowszy model telefonu komórkowego Samasunga i 600,chcąc rozszerzyć jego pamięć,pytam się w sklepie czy można zainstalować więcej pamięci niż 1 GB,ekspendientka mówi nie ,bo pracownicy firmy którzy mają więcej pamięci mają problemy z zbyt powolnym działaniem tego modelu,niewierząc jej dzwonię do Orange ,pierwszy pracownik mówi to samo,w międzyczasie przeglądam strony brytyjskiego Orange i tam proponują aż 8 GB karty micro sd firmy San Disk do tego samego modelu,dzwonię ponownie do Orange w Polsce,rozmawiam z innym pracownikiem obsługi klienta a ten twierdzi że jak najbardziej można używać więcej pamięci,właśnie ten telefon został skonstruowany pod większą pamięć.Idę do sklepu z telefonami,tam miły pracownik informuje mnie że faktycznie wszystkie karty micro sd działają oprócz kart Kingston,ale niestety on niema kart o większej pojemności.Idę więc dalej do sklepu komputerowego "Komputronik" na Św Marcinie,owszem mają karty 4 GB San Disk,kiedy jednak instaluje ją w w telefonie,telefon nie wykrywa jej,i nadal pokazuje stan pamięci 47 MB, a w instrukcji obsługi również nie jest wyjaśnione jak to wykryć.

"Smakownia" Sklep w Poznaniu z Polską żywnością regionalną

"Smakownia" na ul. Woźnej 9,godz 10-19 p-s , tel 61 8436948 (okolice Starego Rynku).

Mozna tam kupić różnego rodzaju przetwory tzw. specjały regionalne typu sękacze, oscypki,sery wędliny, chleby, soki, dżemy, marynaty, miody, organiczne wina i piwa piwa i nie wiem co jeszcze.Wszystko z tradycyjnego, domowego wyrobu, kupowanego w małych firmach.

Właściciel pan Andrzej Katulski z dokładnością opisał mi całą droge tych produktów i proces produkcji,jak również poczęstował mnie smaczną polędwicą szlachecką,wędzoną polską i znakomitym chlebem wiejskim

Pieprz kiedyś wart więcej niż złoto

W parze zawsze z solą, stanowi tę ostrzejszą część. Przyprawa, bez której nie wyobrażamy sobie gotowania,jest to pieprz. . Zresztą to między innymi dla i przez niego organizowano wyprawy żeglarskie na Wschód – chciano przecież dotrzeć do jego plantacji, by kupować przyprawę bez pośrednictwa kupców arabskich. Podczas poszukiwania pieprzu Krzysztof Kolumb odkrył Amerykę w 1492 błędnie nazywając ją Indiami i wreszcie siedem lat później Vasco da Gama po prawie trzech miesiącach dotarł do Indii .
Co ciekawe, w czasach gdy Arabowie zajmowali się handlem, mianem pieprz nazywano każdą egzotyczną przyprawę. To oni dostarczali tę przyprawę Rzymianom, tak więc w w Imperium Rzymskim był już w powszechnym użyciu. Można powiedzieć, że to obywatele Rzymu wprowadzili go do kuchni. Wtenczas pieprz był przyprawą luksusową, osiągał zawrotne ceny, w pewnym okresie płacono za niego tyle złota, ile ważył. Pieprz jako przyprawa, roślina lecznicza, oznaka bogactwa i potęgi władców, pojawia się w wielu wzmiankach historycznych. Aleksander Wielki z podboju Imperium Perskiego (w latach: 334-327 p.n.e.) wyniósł wiele cennych łupów, min. pieprz i cynamon. A Pliniusz, słynny historyk i pisarz rzymski (23 – 79 r.n.e.), pisał o próbach fałszerstwa pieprzu – co bardziej przebiegli kupcy próbowali sprzedawać wysuszone ziarna jałowca jako pieprz. Pliniusz nie mógł się nadziwić, dlaczego Rzymianie tak chętnie stosują tę przyprawę, skoro nie jest ona ani słodka, ani kwaśna, ani też słona, jedynie (jego zdaniem) ostra i okropna w smaku.


Dawno, dawno temu, około 1000 roku p.n.e. w okolicach Bombaju powstały pierwsze plantacje pieprzu. A więc wysyłając kogoś tam, gdzie pieprz rośnie, organizujemy mu podróż do Indii. Hindusi nazywali go klejnotem kuchni. Pieprz był walutą, jaką opłacano cła w portach, opłacano nim należności właścicielom gruntów, a w średniowieczu pełnił rolę „ twardej waluty”. Wielu możnych władców, a także kupców lokowało swój majątek w pieprzu i przechowywało go w skarbcach, jak złoto. Pieprz był także średniowieczną ... łapówką.
W średniowiecznej i renesansowej Europie pieprz stanowił wielce pożądany i bardzo mile
widziany prezent dla biskupów, a także par książęcych i królewskich. Żeglarze i podróżnicy przywozili go sponsorom swoich wypraw.Przez wiele wieków przyprawa ta była symbolem ludzi parających się handlem. Pieprz był również wyznacznikiem statusu kupca, właśnie z powodu osiągania wysokich cen. Pieprz był walutą, jaką opłacano cła w portach, opłacano nim należności właścicielom gruntów, a w średniowieczu pełnił rolę „ twardej waluty”. Wielu możnych władców, a także kupców lokowało swój majątek w pieprzu i przechowywało go w skarbcach, jak złoto. Pieprz był także średniowieczną ... łapówką. W Wenecji urzędnicy podatkowi powszechnie przyjmowali „dobrowolne datki” w postaci paczuszki zawierającej po funcie pieprzu, imbiru i cynamonu. W konsekwencji Anglicy zaczęli nawet stosować jego substytuty, aby aromatyzować potrawy.


Rosnące w tropikach pnącze Piper nigrum, o sporych, zielonych liściach, oplata drzewa lub tyczki przygotowane przez ludzi. Dwa razy do roku obsypuje się gronami małych zielonych kuleczek. Najmniej dojrzałe, najdelikatniejsze zbierane są na pieprz zielony. Obecnie znanych jest około 700 gatunków drzew, krzewów i bylin; Swój ostry smak pieprz zawdzięcza piperynie – substancji zawartej w wierzchniej warstwie owocu. . Najwięcej pieprzowych owoców lekko sfermentuje, po czym suszone na słońcu zamienią się w czarne, pomarszczone kuleczki. Do momentu rozgniecenia każda z nich zatrzyma w sobie aromat i smak przyprawy, która we wszystkich kuchniach świata pojawia się najczęściej. Pieprz wchodzi również w skład pieprzu ziołowego oraz curry.

Jedna czwarta światowego handlu przyprawami to właśnie pieprz.Największym producentem pieprzu od zawsze są Indie, stamtąd też pochodzi uznawany za najprzedniejszy pieprz Tellicherry. Ta sama co wszędzie odmiana Piper nigrum ma na Wybrzeżu Malabarskim, w okolicach portu Tellicherry ma tam idealne warunki do uprawy. Rodzą się tu najlepsze, najgrubsze, niegdyś cenne jak złoto ziarenka. I warto poszukać tej marki ,sprzedawanych w dobrych sklepach.
Inne miejsca gdzie pieprz się hoduje są w Indonezji(Sumatra i Java), Malezji, Brazylii oraz Wietnamie.


Pieprz w polskiej historii
Przed bitwą pod Wiedniem (12 IX 1683r.) Jan III Sobieski otrzymał od wielkiego wezyra Kara Mustafy kwartę maku z takim oto komentarzem: „Nasze wojska są tak liczne, jak owe ziarenka maku”. Polski władca, nie chcąc pozostać dłużnym, przesłał Turkowi kwartę pieprzu i taką informację: „W tej kwarcie jest mniej ziaren pieprzu niż maku, ale spróbujcie je zgryźć!”. Tak więc, chociaż zastępy tureckie były liczniejsze od polskich, to w tej bitwie Kara Mustafa poniósł klęskę. Jan III Sobieski dobrze więc wiedział, do czego porównuje waleczność i męstwo swoich żołnierzy.



Rodzaje pieprzu

Pieprz czarny - jest pnączem, rośnie tylko w klimacie tropikalnym. Osiąga 15 metrów długości, ma jajowate lub sercowate liście oraz zwisające kłosowate kwiatostany długości 8-10 centymetrów. Pierwsze owoce pojawiają się po ok. 8 latach, są wielkości grochu, początkowo zielone, gdy dojrzeją – czerwonawe, po zerwaniu są suszone, wtedy przyjmują czarną barwę. Pieprz czarny ziarnisty jest powszechnie używaną przyprawą. Owoce są zbierane dwa razy w roku przez kilka tygodni, gdyż dojrzewają stopniowo. Im większe, tym jakość przyprawy wyższa. Korzenny, ostry , leśny zapach pieprzu czarnego uzyskuje się przez suszenie niedojrzałych owoców. Pieprz czarny w proszku otrzymuje się po wysuszeniu i zmieleniu ziarenek

Pieprz biały - ma smak mniej palący i bardziej subtelny, niż pieprz czarny. Pieprz biały uzyskiwany jest z dojrzałych, czerwonobrązowych owoców poprzez namoczenie i starcie zewnętrznej ścianki owocu. Ma intensywniejszy zapach niż jego czarny odpowiednik. . Niewinny kolor sugeruje mniejszą moc, ale to nieprawda. Zastępuje czarny pieprz we wszystkich daniach, gdzie ciemne kropki raziłyby kolorem, w kremowych śmietanowych sosach, w białych zupach, w terrine z ryby. Jest niezbędnym elementem tajskiej mieszanki smakowej w kwartecie z solą, kolendrą i czosnkiem.

Pieprz zielony-są to zbierane niedojrzałe zielone ziarna pieprzu, suszone lub konserwowane w zalewie. Zielony suszony wszedł na rynek niedawno, dzięki umiejętności liofilizacji, czyli suszenia wspomaganego mrożeniem Charakteryzuje się wyszukanym, wyrazistym i odświeżającym smakiem; nie jest przy tym tak ostry w smaku, jak pieprz czarny. Bez niego nie byłoby polędwicy w sosie z zielonego pieprzu, niemieckich wędlin
Wszystkie trzy rodzaje są więc owocami tej samej rośliny, tyle że zbieranymi w różnych fazach dojrzewania.

Pieprz kubeba - pochodzi z Malezji z wysp Jawy i Borneo owoce tego pieprzu są aromatyczne, posmaku gałki muszkatołowej o gorzkim, palącym smaku; po wysuszeniu służą jako przyprawa i surowiec farmaceutyczny
Przyprawa, używana w kadzidłach dla osiągnięcia zmysłowego efektu. Chińczycy i Arabowie cenią go w eliksirach miłosnych. Abu Ali al Husain ibn Sina [Awicenna -przyp. red.], lekarz będący przykładem rozwiązłego życia, zalecał żucie pieprzu kubeba i smarowanie końca członka przesyconą nim śliną, aby zwiększyć rozkosze mężczyzny i kobiety podczas stosunku (jednak, podobnie jak i w przypadku kardamonu, może to mieć działanie drażniące).


Pieprz długowłosy -również pochodzi z Malezji z wysp Jawy i Borneo w smaku przypomina czarny, ale jest nieco mniej ostry i lekko słodkawy



Inne przyprawy błędnie nazywane pieprzem

Pieprz cayenne (chili) - tak naprawdę pieprzem nie jest. Jest wytwarzany z mielonych owoców ostrych papryczek, stąd jego bardzo ostry smak. Można dodawać właściwie do wszystkich potraw, ale w minimalnych ilościach. Cayenne znacznie obniża poziom cholesterolu.

Pieprz seczuański – to jeszcze jeden pieprz, który.. pieprzem nie jest. Wytwarzany jest z owoców pewnej odmiany jesionu kolczastego. Charakteryzuje się pikantnym smakiem z cytrusową nutą. Jest powszechną przyprawą w kuchni chińskiej, szczególnie pasuje do potraw z drobiu. Jest także składnikiem chińskiej mieszanki przypraw „pięciu smaków” i japońskiej „siedmiu przypraw”.

Pieprz czerwony - to owoce rośliny, która nawet nie jest spokrewniona z rodziną pieprzowatych. Po prostu jej owoce łudząco przypominają ziarenka pieprzu.) są to kuliste, czerwonofioletowe owoce schinus terebinthifolius/molle (peruwiańskie drzewo pieprzowe), które dla celów dekoracyjnych mieszane są często z „prawdziwym” pieprzem, pochodzą jednak z innej rośliny (rodzina Anacardiaceae). . Dodają koloru mieszance pieprzów.
Zastosowanie
Pieprz musi być świeżo mielony, innym nie warto zawracać sobie głowy. W proszku ulatniają się cenne olejki i szybko wietrzeje.
Pieprz jest przyprawą uniwersalną, dodawać go można niemal do wszystkich pieczeni, marynat i sosów. Ożywia smak tłustych rosołów i czyni je lżej strawnymi. Jest niezbędnym dodatkiem do wszystkich dań typu risotto, do potraw z białego i żółtego sera. podnosi smak jaj, szczególnie faszerowanych, jest doskonały do zup i galaretek rybnych oraz wszystkich dań, które przyprawia się imbirem; do mięs (wieprzowina, wołowina, baranina czy jagnięcina). Idealnie pasuje także do ryb. Dodatek pieprzu sprzyja trawieniu, działa też lekko moczopędnie, jest jednak niewskazany przy wszelkich dietach i dla osób ze skłonnościami do podrażnień przewodu pokarmowego. Pieprz jest także składnikiem przyprawy do pierników, a w dobrych kawiarniach można się napić gorącej czekolady z dodatkiem pieprzu, imbiru i cynamonu.

Pieprz mielony dodaje się pod koniec, a pieprz ziarnisty na początku gotowania potraw.
Zawsze, we wszystkich przepisach, używam wyłącznie pieprzu świeżo mielonego. Drobno zmielony, grubo kruszony, odrobinę lub całkiem sporo - sypię do bardzo wielu dań. Ostatnio przyprawiam nim nawet owoce.

Video cooking lessons

NY Times Mark Bittman 98 Videos

Food & Drink videos 414

Tasty food.tv

food.tv

Chef Mark

Food Network

All recipies

Meta cafe 773 videos

Taste TV networks

Video jug how to make hummus

India Sulekha recipies

Indian recipies

Pakistani, Indian,Afgahan,Arabic cooking videos

Hungry Bangladore recipies

My life in Italy

www.5min.com/Category/Food

Publix Apron lot of recipies

Me feedia

Agregator cooking videos-Diet Blog

cooking destinations

Food tube Agregator 1000's of videos

Pork recipies

Brunch and top food videos from your tube

best-ever-recipes.

Technokrati Food

start cooking

I cooking TV

Australian recipies

Gourmet garden

Expert village loads of food videos

BBC get cooking

Food reference

Daily Motion

www.epicurious.com

http://food.sulekha.com/blogs/latest.htm

http://food.sulekha.com/dishes/latest.htm